“ගම්පෙරළිය නාගරික සභ්යත්වයට හසුවන ගැමි ජීවිත, ගැමි චරිතත් නිරූපණය කරන්නක් මිස ගමක විපර්යාසය නිරූපණය කරන්නක් නොවේ (1964 – සරසවිය සිනමා වාරිකය) – මාර්ටින් වික්රමසිංහ පාඨකයන්
සංස්කෘතික ධ්රැවයක් ලෙස නමක් දිනා සිටින ලන්ඩනය 2015 වසර වන තෙක්ම Paris Photo සහ Rencontres d’Arles වැනි ඡායාරූපමය සැණකෙළියක අඩුකමින් පෙළුන නගරයකි. ඒ අඩුව පුරවමින්
සරත් අමුණුගම සිය ආචාර්ය උපාධිය දිනාගත්තේ මානව විද්යාව විෂයටයි. ශ්රීලංකා විශ්ව විද්යාලයයේ සමාජ මානව විද්යා විෂය පිළිබද කථිකාචාර්යවරයෙක් වූ හෙතෙම ඉන් පසු සිවිල් සේවයට බැඳී
සිංහල නවකතාවට හුරුපුරුදු ඒකාකාරී මාතෘකා ඔස්සේ වුවද තවමත් සාර්ථක නවකතා එළිදකී. ඒ ඒවායේ ඉදිරිපත් කිරීමේ (Presentation) වෙනස් බව නිසා බව අපගේ හැඟීමයි. එවන් වටාපිටාවක් තුළ,
කිසියම් නවකථාවක් පාඨකයින් දහසක් අතරේ නවකථා දහසක් බවට පත්වනු ඇතැයි මහා ලේඛක ලියෝ ටෝල්ස්ටෝයි පැවැසීය. එහෙත් කැමරාව නම්වූ සිත්පිත් නැති යාන්ත්රික මෙවලමක් හරහා ලබාගන්නා රූපයකට
විෂය නිශ්රිත වාර්තාකරණය වෙනුවට පුද්ගල නිශ්රීත වාර්තා කරණය බොහෝ චරිතාපදාන වාර්තා වැඩසටහන් නිෂ්පාදකයින් / අධ්යක්ෂකවරුන් තෝරා ගැනීමට ඉදිරිපත් ව සිටී. කථන භාවිතය අවම තරමකින් යොදා
